Zaterdag kwam het dagblad Trouw weer met zijn jaarlijkse schoolprestaties. We kwamen als Nuborgh College goed uit de verf. Maar zegt dit iets over onze kwaliteit?

Vormen deze indicatoren nu de kwaliteitsnormen waar onze samenleving op zit te wachten? Ja, als je kijkt naar de politiek. Men maakt zich zorgen over de kwaliteit van het reken- en taalonderwijs en wil een nog hoger onderwijsrendement. Vanuit het onderwijs ligt de zaak genuanceerder. Nederlands en wiskunde zijn semantische vakken. Zij zijn nodig om andere vakken te kunnen leren. Het is ook de taal waarin denkprocessen plaatsvinden. Meer aandacht voor reken- en taalvaardigheden is vanuit dit perspectief dus juist goed.

Als we als onderwijs het doel hebben de leerlingen zich optimaal te laten ontplooien, dan is het antwoord nee. Om een zelfbewuste burger te kunnen zijn, heeft de leerling meer nodig dan alleen de kernvakken. Historisch besef, economisch inzicht, kennis van de inrichting van landschap, land en politiek, kunst en cultuur, ook dat is belangrijk. En de leerling zo snel mogelijk naar een diploma leiden is een slechte benadering. Onze leerlingen zitten in de puberteit, hebben niet altijd een rustige thuissituatie. Optimale ontplooiing vraagt zo nu en dan een jaartje meer, in plaats van bij de eerste de beste hapering een leerling door te verwijzen naar een andere leerweg. Als iemand zich niet optimaal heeft kunnen ontplooien, geeft dat een groot gevoel van onbehagen, een leven lang.

We hebben het als onderwijs wel een beetje aan onszelf te danken. Eigenlijk moeten we eerst zelf eens aangeven wat we onder “kwaliteit van onderwijs” verstaan. Nu zijn we een speelbal van politiek en media. Er is een frictie tussen de ethisch en kwalitatief hoogstaande taakopvatting van onze docenten en de ongenuanceerde opvattingen van de media en politiek. Dat geeft frustratie en demotivatie bij het onderwijs dat aan de andere kant bij bijna elk maatschappelijk probleem te horen krijgt een hoofdrol te moeten vervullen in de aanpak hiervan.